Als door een wesp gestoken pakken mensen hun koffers en rennen naar de andere kant van het perron om de trein naar Utrecht te pakken. Het lijkt wel alsof er een volksverhuizing plaats vindt. Mensen met hun attachékoffers en/of laptoptassen lopen rustig naar de trein, stappen in en zoeken (ja, de meeste eerste klas) een plaatsje. De toeristen op weg naar Schiphol haal je er zo tussen uit. Met grote koffers, de één nog fleuriger dan de andere, rode hoofden en zweetparels op hun gezicht zoeken ze verwoed naar een deur. Ze proppen hun koffers naar binnen en gebaren druk naar hun medereizigers. Dat de trein pas over vijf minuten vertrekt hebben ze niet in de gaten.

Deze situaties werken altijd een beetje op mijn lachspieren. Ik loop wat verder door op het perron en zie dat er nog een plaatsje vrij is op het balkon. Ik stap snel in en neem plaats. Zoals zo velen ben ook ik onderweg naar Amsterdam. Langzaam stroomt dit gedeelte van de trein eveneens helemaal vol. Als haringen in een ton zitten en staan we op elkaar geplet bij een temperatuur van bijna 30 graden en geen airco in de trein. Naast mij zit een forse dame die zenuwachtig vertelt dat zij onderweg is naar Schiphol, samen met haar man en vrienden voor een korte vakantie op de Canarische eilanden. ‘We hebben tijd’ zat stelt haar man geruststellend. Als een soort mantra blijft ze herhalen: ‘wat goed dat we zo vroeg vertrokken zijn’.

Bij onverwachte wisselingen van sporen tuimelen mensen bijna over anderen heen. Een jongen valt pardoes op de schoot van een oudere dame. Hilariteit alom. De zenuwachtige dame naast me vraagt hoe het nu verder in Utrecht moet. Hoe komen ze op Schiphol, want deze trein gaat naar Den Haag. Nog voordat ik iets kan zeggen krijgt ze van drie kanten antwoord. Mensen stellen haar gerust en denken mee. Geanimeerd raken we verder in gesprek. Vele thema’s passeren de revue. Ondanks de hitte en het tijdelijke ongemak is de sfeer uitstekend.

In Utrecht helpen we elkaar met uitstappen en het zoeken naar de perrons waarop de juiste treinen vertrekken. Het lijkt wel of juist het onverwachte en de verandering in de dagelijkse routine mensen bij elkaar brengt en een andere kijk op het leven geeft. Ik neem mij voor weer elke dag mijn vaste routine met iets onverwachts te doorbreken. Dat levert altijd wat verrassends op.

	Naam: Email: (blijft onzichtbaar) Reactie: